Jongerenconferentie Verleiding: april 2008

The weekend of temptation

11-13 april 2008 

Snel alles nog inpakken voor het jongerenweekend. We moeten zo weg, om half drie hebben we afgesproken met Agnes en Nika. Voor we het wisten was het al half drie! Aram kon haar lader maar niet vinden en zonder dat konden we niet weg. We gingen met z’n allen zoeken, maar hij was niet vindbaar. Dus kreeg ze het mobieltje van onze moeder mee. Om drie uur kwamen we aan op het station en de trein was net vertrokken, de volgende zou pas om kwart voor vier vertrekken dus besloten we te gaan lunchen. Na de lunch stapten we in de trein, die was echter super vol dus iedereen moest apart zitten. Na ongeveer een uurtje werd het wat leger en gingen we verplaatsen zodat iedereen naast elkaar zat. Bij Utrecht moesten we wisselen van trein en daarna de bus nemen. Rond acht uur kwamen we aan, we groetten de mensen die daar al waren, het waren er nog niet zo heel veel. We konden kiezen in welke kamer we wilden slapen en we gingen op de kamer met Nika en Sama. Wij zijn trouwens Aram en Aryan.  

Na het instaleren van onze spullen gingen we weer naar beneden en gingen we met iedereen die we kenden, de meeste kenden we niet, praten. Het NCBJ verwelkomde ons, zeiden wat de regels waren en wat het programma zou zijn. Vervolgens gingen we spelletjes spelen om elkaar beter te leren kennen. Nooit gedacht dat je elkaar beter leert kennen door met een krant elkaar te slaan. Na de spelletjes werd de film van Mark Bamford afgespeeld, “Cape of Good Hope”. Wij hadden deze film al gezien en na een tijdje gingen we kijken of er ook wat anders te doen was. Mark Bamford zat in de eet/lezingzaal en we gingen met hem praten. Rond half 12 werd het tijd om naar bed te gaan. Iedereen werd naar boven gestuurd, sommigen luisterden, maar de meesten niet. Er werd besloten dat degene die door wilden gaan dat tot half twee mochten. Wij hoorden bij de groep half-tweeërs. Eerst gingen we met z’n allen kaarten, dat bleek niet zo’n succes te zijn, de groep was te groot. We gingen wat anders doen, namelijk het moordspel van de Lama’s. Er is een moordenaar, een moordwapen en een plek. Twee mensen worden de gang opgestuurd en een derde krijgt te horen wat het is, hij moet het uitbeelden aan nummer twee en nummer twee weer aan nummer een. Vervolgens moet nummer een vertellen wat het volgens hem is. Voor we het wisten was het half twee en moesten we naar bed.  

Aram had de wekker gezet om half acht, zodat we genoeg tijd zouden hebben om te douchen en aan te kleden voor het ontbijt. Het ontbijt begon namelijk om acht uur. Wat was nou het grappige, ons moeders mobiel stond nog op wintertijd dus werden we te laat wakker. Priscilla had ons gelukkig nog net op tijd wakker gemaakt en konden we toch nog ontbijten. Na het ontbijt begon het programma. Een paar jongeren hadden de meditatie voorbereid en daarna begon de inspirerende lezing van meneer Zia Reyhani over de wetten en geboden die in de Kitáb-i-Aqdas staan geschreven. Hoe je met verleiding om moet gaan en dat het belangrijkste is om jezelf te leren kennen. Na zijn lezing hadden we eventjes pauze, je kon wat gaan drinken en koekjes eten. Hierna gaf Mark Bamford de lezing die “the spiritual lessons of the black eyed peas part 1” heet. Het was heel grappig en leuk, hij wist onze aandacht de hele tijd vast te houden. Vervolgens was er weer pauze, daarna volgde de workshop “hoe ga je met verleiding om”. We werden in groepjes verdeeld en verspreid door het hele gebouw.

We kregen situaties voorgelegd waarin je werd verleid. Bijvoorbeeld: Je bent met je vrienden uit en allemaal zijn ze wat aan het drinken, iemand biedt je een drankje aan en zegt: “doe mee voor de gezelligheid”. Wat doe je dan? Iedereen gaf hun reactie en het was interessant om te horen hoe anderen hiermee omgaan. Na de workshops werd alles nog even kort geëvalueerd en konden we lunchen.  

Na de lunch werd het tijd voor de wat meer actievere workshops. Je kon kiezen uit dansen, drama of poëzie en songwriting. Wij kozen drama dat werd gegeven door Harry Merkies. Het was erg grappig. In het begin vonden wij het moeilijk om goed mee te doen, want er werd aan ons gevraagd om ons in te leven in een boom. Het interpreteren van wat de boom gedurende al die jaren had gezien. Na een tijdje kwamen we toch in de drama-mood. Vervolgens werden we verdeeld in groepjes en moesten we snel een verhaal bedenken om ‘s avonds op te voeren. Uiteindelijk kwamen we uit op dit verhaal.

Er waren drie gangsters die aan het roken waren, dan waren er drie mensen die zich uitermate irriteerden aan de rokers en zeiden dat ze het ergens anders moesten doen, dan was er nog een derde groep die over alles zeurde en verder had je aan beide kanten van het toneel een groepje die de bomen voorstelden en die commentaar leverden. Het grappige zou zijn dat iedereen aan het zeuren was en dat de rokers weg zouden lopen zonder dat iemand het door had. We hadden dit stukje een paar keer geoefend en toen was de tijd om. 

Mark Bamford maakte zijn lezing af met de tweede deel van “the spiritual lessons of the Black eyed peas”. Ook hamerde hij er even in dat je het beste je jaar van dienstbaarheid voor je studie moet doen, omdat het een erg goede ervaring is en een mooie basis vormt.  

Na zijn lezing was het tijd voor het avondeten. De kok René Wesel en de hulpjes hadden couscous gemaakt met kip en saus en nog iets. Het was best lekker en dat is bijzonder als het uit mijn mond komt (Aram). Na het avondeten waren de presentaties van de dans en dramaworkshop. De dans werd begeleid door Claudia Peralta en was erg leuk, toen het tijd was voor de drama presentatie misten er een paar mensen en het verhaal kwam niet echt over op de groep. Ondanks dat het niet werd begrepen werd er voor ons geklapt. De poëzie en songwriting workshop was voor het avondeten al gegeven en was erg mooi. Daarna was er eigen inbreng. Sommigen speelden de gitaar, anderen gingen zingen en tot slot werd er nog gelamaat. Hierna was het tijd voor de nachtwandeling door het bos. Je kon je ’s middag al inschrijven voor de wandeling. De wandeling ging door het bos, het was heel grappig en het duurde ongeveer een uur. Een paar jongens probeerden de rest te laten schrikken maar dat lukte hun niet echt, Aryan en Kewan schrokken wel. 

Rond half 12 was iedereen weer in het gebouw. De mensen van de nachtwandeling en het groepje die naar de Mc Donalds waren geweest. De mensen die nergens heen waren geweest, zaten te kaarten.Toen wij binnen kwamen, gingen wij met hun mee doen. We speelden allemaal verschillende soorten spelletjes, ook Belgische en het was heel grappig. Na een tijdje werd het saai en dachten we, laten we muziek op doen. Dus wij naar een radio zoeken. Uiteindelijk vonden we er een. Muziek op en een paar mensen begonnen te dansen. Iedereen liet zijn danskunsten zien. Toen was het ongeveer drie uur ‘s nachts. De leiding kwam en vertelde iedereen dat ze echt naar bed moesten.

Natuurlijk had niemand zin, omdat het de laatste avond was, maar we moesten echt naar boven. Met tegenzin was iedereen uiteindelijk boven. Met alle meisjes hadden we besloten om naar een kamer te gaan. Na een tijdje zaten we daar dan met alle meisjes, het was heel gezellig en we hebben nog lang gekletst. Toen we echt moe werden gingen wij toch maar slapen. 

Het alarm ging af, het is alweer de laatste dag! Je hoorde iemand zeggen: “Wat is het snel voorbij gegaan”. Dat was ook zo. heel jammer! Toen we aan het ontbijtten waren, hoorden we dat we die dag nog een heel programma hadden tot drie uur ’s middags! Dus niets te klagen eigenlijk. Na het ontbijt gaf Claudia een work-out. Een hele grappige work-out. Je werd in groepjes verdeeld en je moest een parkoer afleggen. Die parkoer was de speeltuin van de kinderen. Je moest de glijbaan af, slingerend naar de overkant komen etcetera. Daarbij had je ook nog een andere opdracht. Claudia kwam langs elk groepje en zei bijvoorbeeld drie handen en vier voeten. Je moest dan zorgen dat er alleen  drie handen en vier voeten op de grond rusten met heel je groepje. Overal zag je mensen handstanden doen, op elkaars rug zitten enzovoort. Heel erg leuk.  

Daarna begon Mark Bamford’s Lezing genaamd ‘’13 reasons why your friends are not bahai’’. De naam spreekt voor zich. Het was zoals gewoonlijk weer erg leerzaam. Toen was het lunchtime. Ben Caselin gaf daarna een lezing over zijn kunstwerken. Je hoorde zijn zelf gemaakte liedjes en daarbij de schilderijen die erbij hoorden. Zelf legde hij uit hoe hij tot dit resultaat was gekomen en wat de invloed van het Bahá’í geloof op zijn werk was. Het was heel cool om te zien en te horen. Na zijn lezing was het de beurt aan Yolande Milani die het bijzondere levensverhaal vertelde van Juliet Thompson. Na haar lezing werd het tijd om op te ruimen. Iedereen kreeg een taak aangewezen, wij moesten de wc’s schoonmaken, dat gelukkig heel erg meeviel. Daarna onze eigen kamers en de tassen inpakken.  

We verzamelden nog een laatste keer in de Kapel om iedereen te bedanken en het hele weekend te evalueren. Iedereen nam afscheid van elkaar en sprak af om snel iets te gaan doen. In het begin had ik (Aram) gemengde gevoelens over het jongerenweekend, aan de ene kant had ik wel zin en aan de andere ook helemaal niet, maar toen we daar eenmaal waren, was het geweldig! Volgend jaar gaan we zeker weer! Tot volgend jaar ;) 

Veel liefs,

Aram & Aryan